KENDİNİZİ SEVİN HASTALIKLARI YENİN!

Dr. Bernie Siegel'e göre doğru beslenmek, yeterince uyumak, sigara içmek, emniyet kemeri takmak, egzersiz yapmak gibi şeyler kendimizi ne kadar sevdiğimizi belirler. Bu seçimlerin her biri hayata verdiğimiz önemi gösterir. Bu kararlar sağlık durumumuzu belirleyen etkenlerin yüzde doksanını kontrol ediyor. Sorun, niyetlerimizle davranışlar göstermemizdedir. Dr. Siegel birkaç yıl önce kendisine tedavi amacıyla gelen bir hastası için şöyle diyor: "Meme kanseri tanısı ile bana gelen Sara isimli bir kadının hastanedeki odasına girdiğimde sigara içiyordu. Bu davranışı ile açıkça şöyle söylüyordu: "Kanserimden kurtulmak istiyorum, ama yaşam hakkında çelişkili duygularını var. bu yüzden başka çeşit bir kansere yakalanma riskini göze alıyorum.* Yüzüme suçlu suçlu bakarak, "Sanırım bana sigarayı bırakmamı söyleyeceksiniz" dedi. Ben de "Hayır" dedim. "Sana kendini sevmeni söyleyeceğim, o zaman sigarayı bırakacaksın." Bir an düşündü ve "Ben kendimi zaten çok severim ama kendime tapıyor da değilim* dedi. Sara sonunda sigarayı bıraktı, söylemiş olduğum sözler etkisini göstermişti.  

Bugünkü hayatımızda insanın kendini sevmesi kibir olarak algılanır oldu. Var olmanın gururu ve kendi gereksinimlerimizi karşılamak gibi kararlılık belirten kavramların anlamlan saptırıldı. Yine de, açık, olumlu bir kendini beğenme, sağlığın temeli olmaya devam ediyor. Özsaygı ve özsevgi günah değildir. Aslında yaşamı bir görev olmaktan çıkarıp coşkuya dönüştüren bunlardır.

Beden İsyan Edip Kendine Yüz çevirir mi?

İnsanların günlük hayatlarında en yıkıcı öğelerden birinin stres olduğu biliniyor ama bu gerçeğin yalnızca bir bölümüdür. Strese verdiğimiz tepki, stresin kendisinden daha önemlidir. Stres kavramını ve onun beden üzerindeki etkilerini tümüyle ortaya çıkartan bilimci. Hans Selye'in başından geçenler bunu gözler önüne serdi.

Selye, iyileşme oranı son derece düşük bir kanser türü olan bağ dokusu kanserine yakalandığında altmış beş yaşındaydı. Bu herhalde streslerin en büyüğü olmalı, ama Selye buna son derece sıradışı bir tepki gösterdi. "Öleceğimden kesinlikle emindim, bu yüzden kendi kendime şöyle dedim: Bak, bu senin başına gelebilecek en kötü şey. bu tamam ama bu konuda izleyebileceğin iki yol var, ya ortalıkta sırasını bekleyen zavallı bir ölüm mahkumu gibi dolaşıp bir yıl içinde eriyip gidersin, ya da kalan yaşamına elinden geldiği kadar çok şey sığdırmaya çalışırsın.' (kincisini seçtim. çünkü ben mücadeleciydim, kanser de benim hayatımdaki en büyük kavgayı simgeliyordu. Önceleri doğal bir deney gibi başladı ve benim haklı olup olmadığımın en üst düzeyde sınavdan geçmesine dönüştü.

sonra son derece tuhaf bir şey oldu. Bir yıl geçti, sonra iki yıl, sonra üç yıl bakın ne oldu, benim şanslı bir 'kural dışı' kişi olduğum meydana çıkti. Sonraları stresimi azaltmak için özel çabalar harcadım. Şu anda söylediklerimde çok dikkatli olmalıyım çunku ben bir bilimciyim ve henüz kanserin stresle ilişkisini kanıtlayan istatistikler yok. Kanserin kalıtsal ve çevresel nedenlen dışında benim söyleyebileceğim ancak stresle kanser ilişkisinin oldukça karmaşık olduğudur. Elektrik nasıl, dengelere bağlı olarak hem ısı kaynağı olur hem de ısıyı önlerse. stres de hem hastalığı başlatabilir hem de önleyebilir. Bazı kimseler kanseri bedenin kendi kendini reddetme biçimi olan bir hastalık olarak tanımlarlar. Bunu biraz daha ileri götürüp, insanlar kendi temel gereksinimlerine çok büyük ölçüde yüz çevirdikten zaman kansere yakalanma olasılıkları artar diyebilir miyiz? Başka bir deyişle, bir kişi kendi gereksinimlerine yüz çevirdiğinde, bedeni de isyan edip kendine mi yüz çeviriyor? Evet de demiyorum, hayır da. Ben bilimciyim, filozof değil. Bir bilimci olarak bütün söyleyebildiğim, fiziksel hastalıkların büyük bir bölümünün ruhsal kökenli olduğudur."